Stefan Zweig okumaya bu kitapla başladım. Çok önerildi, çok duydum, çok maruz kaldım. En sonunda başına geçtim ve nefes almayı unuttuğum 1 saat sonunda kitabı bitirdim. Hâlâ daha anımsıyorum gemideki satranç maçlarını. Zentoviç'in birden fazla masayla aynı anda oyun oynayıp en sonunda Dr. B.nin masasına oturup maça odaklanmış olmasını. Hikâyenin ne olduğundan çok düşüncelerin ne olduğunun daha önemli olduğunu düşündüğüm bir kitap. Aslında Zweig'in yazım şekli bu bana kalırsa. 3 kitabını okudum ve hepsinde de aynı düşüncelere sahiptim. Kusursuz bir anlatım, muazzam betimleme yeteneği, duygusal yoğunlukla sizi baş başa bırakacak bir güç. Anlatılmaz okunur.