Afrika Birliğinin başkanı Nkosazana Dlamini-Zauma tam karşımda oturuyorda ve beni son derece dikkatli bir şekilde dinlyo gibi görünüyordu. Konuşmamdan sonra yanıma geldi, teşekkür etti .Ben de performansmu nasıl buldugunu sordum, Cevabi bende sok
etkisi yaratti.
"Sey" dedi, "Grafikler hoştu ve iyi bir konuşmacısın ama vizyonunuz yok." Ses tonunun son derece nazik olması, söyledik lerini benim için dahaşok edici kılıyordu .
Gücenme ve şaşkınlık karışımı bir ifadeyle, "Nasil: Vizyo sahibi olmadigumi mi düsünüyorsunuz?" diye sordum. "Ama Afrika'da agir yoksullugun yirmi yil içinde tarih olacagini söyledim" Nkosazana sorumu alçak sesle cevapladi ama konuşması duygu ve jestlerden armmisti. "Ah, evet, agir yoksullugun kökünü kazimaktan bahsettiniz ve bu bir baslangiç ama orada kaldiniz. Sizce Afrikailar aşırı yoksulluktan kurtulmakla yetinip siradan yoksullugun içinde yasamaktan mutlu mu olmalılar?Elini koluma koydu ve bana öfke barmdirmayan ama ayni zamanda gülümsemeyen bir yüzle baktı
Eksiklerimi anlamami saglamak istedigini görebiliyordum. Konuşmanizi torunlarmizin Afrikaya turist olarak gelecegini ve inşa etmeyi planladigmiz yeni hızlı trenlerle seyahat edeceklerini umduğunuzu. soyleyerek tamamladınız. Bu ne tür bir vizyon? Eski Avrupa vizyonunum aynısı." Nkosazana gözlerimin içine baktt. "Asil benim torunlarum sizin kıtanızı ziyaret edecekler sizin hızlı trenlerinizle sevahat edecck ve Kuzey Isveçteki su methini duydugum egzotik buz otelinizi görecekler . Bunun uzun zaman alacağını biliyoruz.