Çaya atılan şekere üzülmüşümdür çocukluğumdan beri.
Önce, serttir, bir kalıptır.
Sonrası ise biraz kötü, bardağa atılır ve kaşıkla eritilir,
hem de öyle bir eritilir ki yok olur.
Ama yokluğu tat verir hayata.
Sahi, hangimizin yokluğu tat verebilir hayata?