Bir ebeveynin çocuğuna "Üzülebilirsin, ağlayabilirsin, mutsuz ya da sana verdiğim bir şeyden memnuniyetsiz olabilirsin, öfkelenebilirsin: Her türlü kabulümsün." hissini verebilmesi, ebeveynlikte ulaşabileceğimiz en değerli nokta.
Herhangi bir yaştaki evladımızın memnuniyetsizliğini ya da mutsuzluğunu da bize bir eleştiri gibi düşünmemeye, "kapsayabilmeye" de olma halimizle olanak veriyoruz.
Birbirimizi didikliyor, hamile ve lohusa kadınları, anneleri ve babaları da sürekli didikliyor, çocukları kendi haline bırakmamayı "eğitmek" sanıyoruz.