Hayatımızı, hayatın içinde aldığımız kararları işte en çok çocukluk acılarımızı şekillendirir. Bilinçdışı bir yandan o acılara çare ararken, bir yandan da o acıları bize tekrar tekrar yaşatmanın yollarını arar.
Hayat bazen nasıl unutturuyor bize ölümü. Ama iyi ki de unutturuyor. Ölümü en çok hayatı bir amaçla bağlananlar unutur. Zaten biz hayata bir anlam katamazsak yaşamak pek de anlamlı değil ki…
Aşıkken kalbiyle görür kadınlar. Tutku dindikten, aşk şarabı kana kana içildikten sonra sıra kendini güvence altına almaya gelir. İşte o zaman kadınların zekaları adeta zalimleşir, acımasız olurlar.