Kimsesizdi. Yanında kimseyi görmedik.
Bu dünyada ne kadardır tek başına yaşadığını bize anlatabilmesinin imkanı yoktu. Çaresiz çocukluğunun ilk dönemlerinden itibaren en güvenli şeyin kamak olduğunu öğrenmişti herhalde.
Eski acıları hafiflemedi, yeni acıların hiçbiri henüz yaşanmadı. Ne tam aydınlık ne de tam karanlık olan günler geçmişin hatıralarıyla çalkalanır. Uzun uzun kafa yoramayacağımız tek şey geleceğe dair hayallerdir. Soyut bir ışık, şimdi kadının önünde, onun bilmediği elemenlerle dolu gaz benzeri bir şeyle ışıldıyor.
Ve kadın sık sık unutuyordu,
Kendi bedeninin kumların evi olduğunu.
Hep ufalanarak geldiğini ve ufalanmaya devam ettiğini.
Sürekli parmaklarının arasından dökülmekte olduğunu.
(İnsanlar) Paranın mutluluk getirmeyeceğini biliyormuş numarası yaptıkları halde her seferinde parayı seçiyorlar. Her fırsatta vasatlığı göklere çıkarıp başkalarının felaketlerini izlemeye bayılıyorlar. Yüz bin küsür kuşaktır bu gezegendeler ama hala ne kim olduklarını, ne de nasıl yaşamaları gerektiğini biliyorlar. Hatta eskisine göre daha az biliyorlar bunları.