Yaşadığımız bu güz günlerinde bile, kestane çiçeklerinin yumuşak, tozlu kokusunu duyuyorum; belli ki bu saatleri burada tarif etme çabam, bunları yitirme korkusundan ziyade yeniden bulmanın sevincinden kaynaklanıyor.
"Ah, ne çok şey istiyordum! Ama şimdi hiçbir şey istemiyorum! İstemek de istemiyorum! Böyle bir söz verdim kendime, artık hiç bir şey istemeyecegim..."