Bazen insan, hayatını baştan kurmak için bir valiz dolusu eşyaya değil; bir avuç cesarete ihtiyaç duyar. Arkanda kalan şehir, üstüne sinen sesler, yüzünde yıllanmış bir gülümseme… Hepsi güzel bir anı olur; sen ise yeni bir kıyıda adını yeniden söylersin. “Ben geldim,” dersin; “Bu kez eksilmeden yaşayacağım.” Korku da gelir seninle, ama seninle yürürken uslanır. Çünkü bilirsin: Gideceğin yerden önce, varacağın kişi sensindir.