"Kalabalık beni sahiden sıktı. Ben ikide birde böyle oluyorum, bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazen da hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret filan değil… İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile… Sadece bir yalnızlık ihtiyacı. Öyle günlerim oluyor ki, etrafımdan küçük bir hareket, en hafif bir ses bile istemiyorum. Fakat sonra birdenbire etrafımda bana yakın birilerini arıyorum. Bütün bu beynimde geçenleri teker teker, uzun uzun anlatacak birini. O zaman nasıl hazin bir hal aldığımı tasvir edemezsiniz."
"Yürürken bir yandan da şarkı mırıldanıyordum, çünkü mutlu olduğum zamanlar kendi kendime birşeyler mırıldanırdım. Hiçbir dostu, arkadaşı olmayan, sevinçli anlarında sevincini kimselerle bölüşmeyen herkes de aynı şeyi yapmaz mı?"
Aklı başka bir kadında olan erkek yaradılıştan hisli ve yüreklide olsa, ilgisiz ve haşin hale gelir. Mutsuz olduğu için istemediği halde sunulan bir sevgiye kapıldığı olur. Ondan usanır ve usandığını belli eder.
Hiçbir şeyi ciddiye almak istemiyordum. Fikirler ve insanlara ihtiyatla yaklaşıyordum.Sonunda azap çekmemek için onları her an yitirmeye hazır bulunduruyordum kendimi.