Sonra içime hatta dışıma kapandım Küsmek gibi bir şey.Bir çeşit gölge fesleğeni.Bir çeşit olmayan hayat.Zaten hiçbir şeyi kararında bırakamamak ve ortasını bulamamak gibi bir sorunum var benim.Epeyce göçebe yaşadım,sadece iki valizim oldu.Bir yığın insan tanıdım Ama hep yalnızdım.
"Kimsenin aleyhinde olmayan kendi aleyhindedir. Herkesle,her türlü insanla barışık yaşayan kişi,kendisiyle savaşmak zorundadır bitanem. Bense kendimle barış içindeydim ve düşman kazanmam kaçınılmazdı... Yinede bunu kendi isteğimle seçmiş sayılmam...Dava adamı derttir ruhcağızım; yaradılıştır... ama buna rağmen sorumluyum... Şimdi bütün varlığımla bu sorumluluğu anlamlandırmaya çalışıyorum."
"Bir binanın camlarının çoğu kırıksa insanlar diğer camları kırmaktan çekinmez ve bunu suç olarak görmezler. Eğer insanlara kırıklarınızı gösterirseniz, acılarınıza taş atmaktan ve sizi daha fazla kırmaktan asla çekinmezler.."