"Çeneni kapalı tutmayı hiç öğrenemeyecek misin sen, Kurnaz Kişi?" diye sordu Angrboda ona, sonra yüzünü ona döndüğünde, engel olamadığı hüzünlü bir gülümseme konmuştu dudaklarına.
Loki omzunun üzerinden ona baktı, solgun ışık kapıdaki görüntüsünü çerçeveliyordu ve yaralı dudakları muzip bir sırıtmayla kıvrılmıştı.
"Pek sanmıyorum." dedi adam.
Sonra gitti.
Hayatın bazen bize tuzak gibi gelmesi aslından zihnin oynadığı bir oyundu. Mutlu olmak için üzüm yetiştirip şarap üretmesi ya da gün batımını California'da izlemesi gerekmiyordu. Büyük bir evinin ve mükemmel bir ailenin olması da gerekmiyordu. Yalnızca potansiyele ihtiyacı vardı ve potansiyelden bol bir şeyi yoktu. Bunu neden daha önce görememişti ki?