"Hayatın en büyük gurbeti kimsesizlik duygusuymuş. Bu günlerde fark etmeden yaşadığım o hissin çaresini bulayım diye sanki kopya veriyordu belleğim. Oysa geldiğim yeri unutmaya çalışıyordum."
"Arkadaşımın yüzü ve o gün, eksiksiz belirdi zihnimde. Issız bir köyde yaşıyorduk. Annesiyle kalmaya gelmişlerdi. Gazete kuponlarıyla aldığı kâğıttan bebekleri birleştirdiğimiz gün keyifliydik. Bana yukarıdan değil karşıdan bakan, elimi uzattığımda omzuna dokunabildiğim birinin olması mutluluk veriyordu. Dünyayı kendi boyumuza indirip anlamaya çalışmıştık oyunlarla."