Eskiden şakasına takılır güldürmek için uğraşırdım. Şimdi ise ahbaplarımla tek bir söz dahi edemiyorum. Susmak sanki hayatımın anlamı olmuş gibi. Insanlardan kaçmaya başladım. Kitaplara sardıkça daha da yalnız kalıyorum. Dünyanın gerçek yüzünü görüyorum, acaba bazen görmemek mi gerekiyor?