İnsanı yaşatamazsak, devleti yaşatamayız. Döktüğümüz her beton, insan ruhunun katılaşması olarak bize geri dönüyor. Tabiatta ve insanda göğü göremiyorsak bir sorun var demektir.
Kendimizden büyük bir amaç için dünyaya ne verebildik? Kazandıklarımızdan ne kadarını başkalarıyla paylaşabildik? Her geçen gün faniliğe akan bu hayatımızda, hangi iyilik bizden dünyaya yayıldı?
Toplumsal bir meselenin toplumu oluşturan bazı fertlere hiç dokunmadan geçmesi mümkün değildir oysa. Kötülük, bazen sadece başkasını işaret eden parmaklarımızdadır.