Nur
@celiknur
17 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Schadenfreude : Başkasının Talihsizliğinden Duyulan Keyif1000Kitap
Kişisel gelişim kitabı değil .
Yazar , sekiz farklı konuda “schadenfreude” nın bireylerde nasıl kendisini gösterdiğini anlatıyor .
Muhtemel ki birçok kişinin hissettiği fakat yüzleşmekten kaçındığı bir duygu Schadenfreude .
Bazı noktalarda kendimle yüzleşmek durumunda kalırken, genel anlamda yaşadığım talihsizlikler karşında muhataplarımın birçoğunun bu duyguyu şiddetle yaşadığını farkettim .
Bu utanç verici duyguyu hissetmemenin yollarını arayanlar için söylemeliyim ki bu kitap bir klavuz değil. Bu duygu hep vardı , hep var olacak ; farkına var ve dengede tut. Hepsi bu ..
Okurken sık sık gülümseten , sorgulatan bir solukluk eser .
Velhasıl keyif aldım , tavsiye ederim .
“Schadenfreude şeytanca görünebilir, fakat yakından baktığımızda çok daha karmaşık bir duygusal manzara ortaya çıkar. Üstünlük taslayan bir sırıtışın bir zafiyet emaresi olduğu meydana çıkar. Nefretmiş gibi görünebilen şey aslında çatışmalı bir tür sevgi ve aidiyet arzusudur. Başka birinin başına gelen talihsizlik haberini duyduğumuzda bizi neşelendiren şey, hüsranlarımızda yalnız olmadığımızın, başarısızlar topluluğunun bir parçası olduğumuzun keşfidir.
Schadenfreude bir kusur olabilir, kabul. Fakat ona muhtacız. Schadenfreude'ya selamet demek muhtemelen abartılı olmayacaktır.”
Tiffany Watt Smith 
Schadenfreude
Tiffany Watt Smith Schadenfreude
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Dostlarımızın zaferlerimizi paylaşması, kederlerimize ortak olması beklenir, fakat işlerin böyle yürümediğini herkes bilir.
Bu bölücü politika çağında diğer tarafın başına gelen felaketlere sevinmek hayli tanıdık bir ritüel haline geldi. Bize bir seks skandalı veya açık unutulmuş bir mikrofon gafı, rıza dışı bir istifa veya ters giden bir halkla ilişkiler numarası verin, biz de nüktemiz ve şevkimizle başınızı döndürelim; ahlaki gazabımız internetin yankı odaklarında büyüsün.
İnternette yaylım ateşi gibi birbirini izleyen, bizim de beğen-paylaş düğmeleriyle kutladığımız linç kampanyalarının yankı odalarımızda nasıl da sekip durduğunu görmemek imkânsız. Duyguların yoğunlaştığı bu gibi anların büyüleyici olmasının nedeni, toplumsal maskeleri alaşağı etmesidir. Kınalar yakma iznimiz var mıdır? İtinayla ölçülüp biçilmiş cezaya bir doz da aşağılama ekleme hakkımız? Tüyler ürperten bu haz ve utanç anlarında yalnızca neden bu kadar iyi hissettiğimizi değil, aynı zamanda bağımlısı olduğumuz bu hisse tekrar kavuşmak için ne kadar ileri gitmeye razı olabileceğimizi de merak edebiliriz.
İnsanları acımıza gülmeye davet etmek acıyı yönetmenin bir yolu olabilir; hatta belki de, acıya toleransımızı da artırabilir.