Ya bu yazar bu işi gerçekten yapıyor. Her kitabın sonunda bir insanın ağzı açık kalır mı ? Yorumum SPOILER’lı. Benim kalıyor. Geçen kitap Nox’un ölümüyle hüngür hüngür ağlarken daha büyük bir sürprizle geliyor Oli ve bağı. Oli, Nox’u geri hayata döndürüyor ve ruh bağlarına tamamlıyorlar. Nox’un neden böyle bir insan olduğunu travmalarını öğreniyoruz ve Nox’u bu zamana kadar kötülediğimiz için kendimizden utanıyoruz… Ama Draven grubu için her şey iyi gitmiyordur. Direniş üstlerine gelmeyi bırakmayacağı için karşı atağa geçmeleri gerekecektir. Atlas’ın annesi oğlu için bütün Direniş kamplarının yerini söyler. Bu kamp ziyaretleri sırasında Gabe’in bağı kontrolden çıkar ve içindeki tanrıya uyanır. Oli bağ grubundaki kişilerin içindeki tanrıları uyandırmaya başlar. Zaten yenilmez olan o grup artık tamamen ölümcüldür. Artık en büyük kampa saldırıp her şeyi bitirme zamanıdır. Draven grubu zorda olsa bu işin üstesinden gelir. Ama Davis öldükten sonra beklenmedik bir yüz ortaya çıkar. Senatör Oldham ve kendisi Oli’yi öldürmeye niyetlidir… Kitap tam burda bitiyor. Of of bu kitap meydi ya ??? Atlas’ın gücüne feci hyplandım Cellat. Gabe’le aralarının iyi olması geçmiş hayatlarına dayanıyormuş. Ama bu salak Senatör kim ve neden Oli ve içindeki tanrıyu öldürmeye çalıştı. Bu kitabın mutlu son olarak biteceğini tahmin ediyorum. Ama bir huzura eremediler ya. 6. Kitap hemen gelsinnnn.
James Tucker’ın dilimize kazandırılan Kurban mı Cellat mı romanını elime aldığımda, beni doğrudan saf bir hayatta kalma mücadelesi ve yüksek adrenalin karşıladı.
Hikayenin daha ilk
Reklam
Cellat – İnceleme
Cellat, güçlü bir isim ve dikkat çekici bir kapakla okurun ilgisini çekmeye çalışan; ancak içerikte aynı etkiyi sürdüremeyen bir öykü derlemesi.
Kitap, farklı türleri (psikolojik gerilim, polisiye, fantastik öğeler, toplumsal travmalar) bir araya getirmeye çalışsa da bu çeşitlilik bir zenginlikten çok dağınık ve bütünsüz bir yapı ortaya çıkarıyor.
Hikâyelerin büyük kısmında ortak problem oldukça belirgin:
güçlü fikirler var ama zayıf işleniş
karakter motivasyonları yüzeysel ve yer yer tutarsız
olay örgüsü aceleye getirilmiş ve “özet anlatım” hissi veriyor
gerilim yaratılmaya çalışılıyor ama inandırıcılık çoğu zaman kurulamadığı için etki zayıflıyor
dil ve anlatımda okuma akışını bozan hatalar ve özensizlikler bulunuyor
Kitap boyunca okur sık sık “iyi fikir ama kötü uygulama” hissine sıkışıyor. Bu da hikâyelerin potansiyelini sürekli aşağı çeken bir durum yaratıyor.
Özellikle bazı bölümlerde şok etkisi yaratması amaçlanan olaylar, sağlam bir kurgu zemini olmadığı için gerçek bir etki üretmek yerine yüzeysel ve acele yazılmış sahneler gibi kalıyor.
Tüm bu unsurlar bir araya geldiğinde Cellat, edebi olarak güçlü bir bütünlük kuramayan, fikir düzeyinde ilgi çekici olsa da uygulama açısından yetersiz kalan bir öykü kitabı olarak öne çıkıyor.
Sonuç olarak bu kitap, iyi bir fikir havuzuna sahip olmasına rağmen bu fikirleri taşıyacak anlatı gücünü ve editöryal özeni gösteremediği için beklentinin altında kalan bir çalışma.
ideolojik Körlük
Okumaya değer bir kitap . Üslubu iyi oldukça akıcı.
Konular kopuk değil.
Güzel ince eleştirilerde bulunuyor İdeolojilerin çıkış amaçlarından nasıl saptıklarini konu alıyor . Önce insan hakları ve özgürlük sloganlarıyla yola çıkan ideolojiler daha sonra bu kavramlara savaş açıyorlar eylemsel olarak
Camus bu sayfalarda, 20. yüzyılı kana bulayan totaliter rejimlerin (Faşizm ve Stalinizm) felsefi köklerini deşer. Ona göre, köleliğe ve adaletsizliğe karşı haklı bir çığlıkla başlayan başkaldırı, ne zaman ki mutlak bir dogma haline gelip devrime dönüşürse, kendi celladını yaratır. Hegelci ve Marksist tarih felsefelerini eleştiren Camus, "tarihsel zorunluluk" veya "gelecekteki mutlak adalet" adına bugünün insanını kurban eden anlayışa savaş açar. "Cinayeti haklı çıkaran bir felsefe çağı, cinayetin ta kendisidir" derken, ideolojilerin insan hayatını hiçe sayan rasyonalize edilmiş terörünü lanetliyor.
Sonuç olarak
Başkaldıran İnsan’ın bu son kesiti, sol entelektüel çevrelerle (özellikle Jean-Paul Sartre ile) Camus’nün yollarını tamamen ayıran felsefi manifestodur. Camus, adaleti ararken özgürlükten vazgeçmeyen, cellat olmayı reddeden ve insanın trajik ama onurlu sınırlarına sahip çıkan bir "ılımlılık ve denge" etiği önerir. Bugün bile totaliter eğilimlere ve ideolojik körleşmelere karşı en güçlü entelektüel kalkanlardan biridir.
Yorumum ️
Bu kitapla ilgili en çok sevdiğim şeylerden biri, yazarın oldukça karanlık ve rahatsız edici olabilecek konuları mizahla dengeleme biçimiydi. Normalde okurken insanın midesini kaldırabilecek sahneler
Elif Şafak - Aşk
Eser farklı farklı anlatıcıların ağzından anlatılır. Daha önceden Elif Şafak'ın İngilizceden Türkçeye çevirmesi, intihal yapması vs.den dolayı kendisi ve eserlerine mesafeliydim ancak eser bence
Reklam
Reklam