"insan doğası" diye sürdürdüm konuşmamı, sınırlı : Sevinç, üzüntü acıya belli bir dereceye kadar katlanabiliyor ve bunun üstüne çıkınca mahvoluyor. Burada sorun birinin zayıf ya da güçlü olması değil ister psikolojik, ister fiziksel olsun duyduğu üzüntünün miktarına tahammül edebilmesi ya da edememesi.
Biz insanlar güzel günlerin azlığından kötü günlerinse çokluğundan sık sık yakınırız. Bana kalırsa bu doğru bir bakış açısı değil. Tanrı'nın bize her gün sunduğu güzel şeylerin tadını çıkaracak kadar kalbimizin kapıları açık olursa başımıza gelen kötü şeylere katlanacak gücümüz olur.