Ceren Ataman
@cerennataman
1 okur puanı
Mart 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi
Simyacı bana hep şunu düşündürdü: İnsan bazen bir hedefin peşine düşerken aslında neyi aradığını tam olarak bilmez. Çünkü bazı arzular gerçekten “bizden” doğar, bazılarıysa dünyanın bize sessizce öğrettiği eksiklik hissinden. Bu yüzden kitap sadece hayallerin peşinden gitmeyi anlatmıyor; insanın kendi iç sesini kalabalığın sesinden ayırabilmesini de anlatıyor bence.
Herkes “Bir şeyi gerçekten istersen evren senin için iş birliği yapar” sözünü konuşur ama belki de asıl mesele, o isteğin gerçekten sana ait olup olmadığını anlayabilmekte saklıdır. Çünkü insan yanlış bir arzunun içinde de çok kararlı yürüyebilir. Dışarıdan bakınca tutkulu görünür ama içten içe kendinden uzaklaşır. Bu yüzden yol bazen insanı hedefine değil, kendi hakikatine götürür.
Simyacı’daki yolculuk da bana göre tam olarak bunu hissettiriyor. Hazine aslında yalnızca ulaşılan yerde değil; insanın yol boyunca korkularıyla, eksikleriyle ve yalnızlığıyla kurduğu ilişkide gizli. Kendini sürekli kusursuz olmaya zorlayan biri, ruhunu fark etmeden yorar. Ama insan eksik taraflarını da kendinin bir parçası olarak kabul ettiğinde içsel bir bütünlük oluşuyor. Belki de gerçek dönüşüm tam burada başlıyor.
Ve bence insanı en çok yanıltan şey, kaybolmak değil. Kendi olmayan bir yönü “kendi arzusu” sanmak. Çünkü insan bazen kendini en çok, herkese ve her şeye yetişmeye çalışırken unutuyor. Oysa bazı yolculuklar bir yere varmak için değil, insanın kendi içine geri dönebilmesi için vardır.
Reklam
“İnsan zihni boşlukta kalmaya dayanamaz; mutlaka kendine bir uğraş bulur.”
“Kör olduğumuzu sanmıyorum, biz zaten körüz. Gören körleriz.”
Reklam