koşmasan da olur,
belki yazgın yürümektir,
belki yürümek yetiştirir seni yazgına...
hepimizi koşmamız gerektiğine ikna ettiler ama güzel şeyleri yavaşken görürüz,
zaten düşündüğümüzden daha ileriye gidemeyiz, zamanı hızlıca yitiremeyiz.
acımızı geçiremeyiz mesela.
tutmak istediklerimizi tutamayız.
hepimiz aynı hızda gideriz ama hızlı gittiğimize inanmak isteriz belki de.
koşarken neden kaçıyorsun? yürürken neyi görmekten korkuyorsun?
bırak, acın da sevincin de demlensin içinde,
belki de bu getirecek seni olman gereken yere...