Ceyda
@ceyda_dogan
239 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Yataktan çıkmamak üzerine
Yataktan çıkmamak üzerine bir yazı kaleme alacak olsam bu kesinlikle Oblomov ile ilgili olurdu. Ama görüyorsunuz ki almadım. Oblomovluk yaptım. Belki önümüzdeki günlerde yazarım. Evet, yazmam gerek. Mutlaka işleri yoluna koymam gerek. Belki bir gün... Kim bilir?
"Kolay elde edilen bir saadet mi yoksa insanı yücelten bir ıstırap mı daha iyidir?" Kitaptaki baş karakterimiz Alissa, bu soruyu sorguluyor ve yanlış tarafa meylederek insanı yücelttiğini düşündüğü ıstırabı seçiyor ve ömür boyu bu ıstırabı çekmeye mahkum ediyor kendini. Üstelik buna hiç gerek yokken. İki taraf da birbirine aşıkken, mutlu olabilecekken mutsuzluğu seçiyor ve kendini tüketiyor. Buna bir kılıf da uydurmuş eğer beşeri aşkı yaşarsa ilahi aşktan uzaklaşacağını düşünüyor. Ancak böyle bir şeyin olacağını en azından okur olarak ben düşünmüyorum. Bu sadece görünen neden bana göre. Alissa günlüğünde kendine itiraf ettiği gibi fedakarlığı seviyor. Ve bu yolda aşkını feda ediyor.
Jérôme'nin fikri sorulmadığı için onu incelemeye dahil edemedim. Ömründen çalındığı için üzgünüm Jerôme. Bir daha aşık olamayacağın için üzgünüm.
Son olarak Alissa'ya kendim ettim kendim buldum gül gibi sararıp soldum türküsünü armağan etmek isterim.
Savaşçı ideali bir ütopyadır..Edebiyat
Anlamlı ve coşkulu bir yaşam için.. nedir bu anlamlı ve coşkulu yaşam? İçinde ukde kalmadan, keşke demeden, hata yapmadan, kırmadan, kırılmadan, hüzne boğulmadan, her an kendini gözlemleyerek ve kişisel bütünlük içinde olarak yaşamak mümkün mü? Sanıyorum böylesi insanüstü bir yetenek ve özveri gerektirir.
Doğan Cüceloğlu'nun daha önce Damdan Düşen Psikolog kitabını okumuştum. Kendi hayatını bütün gerçekliğiyle, artısıyla, eksisiyle, şeffaf bir biçimde anlatmıştı ve oldukça samimiydi. Çok etkilenmiştim ve öğreticiydi benim için.
Bu kitapta o samimiyeti bulamadım açıkçası, didaktik buldum. Gerçeklikten kopuk geldi. Elbette savaşçıdan öğreneceğimiz çok şey var. Belli özelliklerini hayatımıza aksettirirsek faydalı olacağı kanaatindeyim ancak hayat her zaman için kurallarına göre oynanan bir oyun değil. Her şeyin tepetaklak olduğu zaman eyvah artık bir savaşçı değilim mi diyeceğiz? Yeni bir yol, çıkış yeri bulup devam etmemiz gerekli. Ve kararımızdan pişman olabilmeliyiz. Eğer girdiğimiz yol yanlışsa dönmesini bilmeliyiz o yanlıştan. İnsan olmanın gerekliliklerindendir bu bana göre.
Sonuç olarak bir Savaşçı olmadığımı kabul ediyorum.
Serin bir rüyanın hatırınadır çektiğim dünya ağrısı...Şiir
Birhan Keskin'in okuduğum ilk şiir kitabı.
Şiirlerinin içine işlemiş bir acı var. Neredeyse her şiirinde hissediyorsunuz bunu. Şiirleri yaraya tuz basmak gibi veya yaranın kabuğuyla oynayıp onu daha çok kanatmak gibi ama hoşunuza gidiyor. İçinizdeki o zehir akabildiği kadar aksın istiyorsunuz. Ben bu hissi çok sevdim. Şiir dediğin zaten böyle bir şey değil mi?
Şairin dediği gibi:
"Şimdi" ve "Burada" olmanın kederine karşı çıkmadım.
Dikkat (!) Bu kitapta okuduklarınız sizi rahatsız edebilir.
Kitap, görmüş geçirmiş yaşlı bir adam ile tecrübesiz genç bir adamın diyaloglarından oluşuyor. Yaşlı adam insanın bir makina olduğunu öne sürüyor ve makineler çalıştığı için alkışı hak etmezler diyor. Zaten başka bir alternatifleri yok. Makinanın çalışmasını sağlayan bir güç var ve bu güç insana bağlı değildir ona göre.
Bence sınırlı da olsa bir irademiz ve buna bağlı olarak gücümüz var. İnsana her türlü imkan verilmiştir bu doğru ancak uyanık zihinler kendini arama ve yeteneklerini keşfetme yolculuğuna çıkarlar. Herkesin kendi potansiyelini gerçekleştirebildiğini düşünmüyorum.
Yaşlı adama göre bir insanı bir şey yapmaya iten yegâne güdü kendi içini ferahlatma güdüsüdür ve her şeyi bu güdüye borçludur.
Bence harekete geçmek için gerçekten sorumluluk hissetmeye ihtiyacımız var. Bir insanın başka bir insana, hayvana ya da herhangi bir canlıya iyi gelmesiyle birlikte kendini ferahlamış hissetmesi kadar doğal bir durum yok. Sonuçta kendimizi ferahlatacak eylemleri de biz seçeriz. Ancak bu sanki kötü bir şey veya insanı olduğundan daha aşağı bir konuma indiriyormuş gibi lanse edilmiş kitapta. Buna da katılmadığımı belirtmek isterim.
Ayrıca ne diyordu yaşlı adam ”Fakat lütfen bu yasayı ben öyle söylüyorum diye kabul etme; sen de kendi başına özenle irdele."
Üzerine bol bol düşünülüp tartışılacak bir kitap olduğuna inanıyorum. Herkese tavsiye ederim.