Okurum sizin için değil şu kalabalık içerisindeki yalnızlığımı paylaşmak için. Arkadaş edinmeyi severim ama çıkar veya ego üzerine kurulmayanı. Her insan gibi hatalarım var ve bedelini yasıyorum, bundan kime ne ...
Bir erkeğe nazik davrandiginda korkak, bir kadina kibar davrandiğinda aşik olduğunu veya asıldığını dusunuyorlar... Ama hiç kimse düşünmuyor ki kafanin içi ne kadar dolu ve hayatin ne kadar berbat gidiyor kafani kaldiramiyorsun ve yanliş anlaşılmakdan cok korkuyor ve utaniyorsun ... Çanakkale bogazinda yazdigi gibi DUR YOLCU !!! diye bagirasim geliyor...
Ormanın kralı olmayı arzuluyorsaniz kral gibi davranmak yetmez . Kral olmanız gerekir . Şüpheye yer olmamalı. Zira şüphe kaosu , kaosda kişinin sonunu getirir.
Hayvan sevgisini “kurbanda keseriz” diye, doğa sevgisini “meyvesinden hoşaf yaparız”diye, evlat sevgisini “yaşlanınca bize bakar” diye, eş sevgisini “evde bir nefes olsun” diye yaşayan bir sürü insan var.
Bunların hepsinden çok var ama sevgi yok sevgi, hep ondan oluyor bunlar…