Okur, biraz da karalar.
Okumak iptiladır, müptelalara selam olsun. “Umut belki de gelecek sayfadadır. Kapatma kitabı” Henüz yazılmamış olandadır umut.
Kitap kokusu güzeldir; eski kitap kokusu ise muhteşem
İki kişi kavga ediyor “Yol verdin, vermedin” diye… Yüzlerine bakıyorum, sinirden damarları belirmiş bu adamların, belki de çoğu zaman ne kadar duygusal, ne kadar merhametli, ne kadar “insan” olduğunu, olabileceğini düşünüp üzülüyorum.
Bir gün susuzluktan ölmek üzere olan bir köpek gördüm. İçmek için suya eğilince, sudaki aksini görüyor, korkup geri çekiliyordu. Onun başka bir köpek olduğunu sanıyordu. Sonunda susuzluğu öyle bir noktaya geldi ki, korkusunu bir kenara itip suya daldı. ‘Öteki köpek’ kaybolmuştu. Köpek, kendisi ile arzusu arasındaki engelin yine kendisi olduğunu ve artık yok olduğunu gördü. Benim engelim de, kendi benim olarak aldığım şeyin, aslında kendi engelim olduğunu öğrendiğimde ortadan kalktı. Benim yolum, bana bir köpeğin davranışı ile gösterildi.”
…büyük şair Rainer Maria Rilke’ye psikoterapiyi salık vermişler…Ancak hekime gideceği gün vazgeçmiş. Nedeni sorulduğunda, şöyle demiş büyük ozan: “Şeytanlarımı kovalayım derken, meleklerimi ürkütmekten korktum”
Hucviri bu makamı şöyle tanımlar: “ Artık onun (sufinin) kaybedeceği bir şey yoktur, hiçbir kayıptan ıstırap duymaz. Hiçbir şeye sahip olmakla zenginleşmez, hiçbir şeyi yitirmekle yoksullaşmaz. Her iki durum arasında onun için fark yoktur.”