Kaybedilen en kıymetli eşyanın,servetin,her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor.Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor.Bunun sebebi herhalde,"Bu öyle olmayabilirdi!"düşüncesi,yoksa insan mukadder telakki ettiği şeyleri kabule her zaman hazır.
Kadın sevebileceği zaman sevmiyor,ancak tatmin edilmeyen arzulara üzülüyor,kırılan benliğini tamir etmek istiyor,kaybedilen fırsatlara yanıyor ve bunlar ona aşk çehresi altında görünüyordu.
Bir kadının bize herşeyini verdiğini zannettiğimiz anda onun hakikatte hiçbir şey vermiş olmadığını görmek,bize en yakın olduğunu sandığımız sırada bizden,bütün mesafelerin ötesindeymiş kadar uzak bulunduğunu kabule mecbur olmak acı bir şey.