cifteokur
@cifteokur
Öğretmen Hemşire
Kafamın içi
İzmir, 28 Ekim
322 okur puanı
Mayıs 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Selamünaleyküm
Yazardan okuduğumuz ilk kitap olan 2024 Booker Finalisti “Tutsak” ile geldik bugün.
Roman şiirsel bir dille yazıldığından sanırım duygusallığı ağır basıyor buna rağmen oldukça akıcı olduğunu söyleyebilirim.
Kitapta olaydan çok duygu var;
hafıza, kayıp ve geçmişle yaşamak üzerine.
Anne Michaels, öyle bir dil kurmuş ki,
hikâyeden çok hisleri okuyorsun.
Sayfaları değil, acıyı çeviriyorsun sanki…
Derin, duygusal, altı çizilesi kitapları sevenlere tavsiye edebilirim.
Reklam
“Sadece ölüm gerçeği bizi hayatın anlamıyla ilgili derin düşünmeye sevk eder. Hayat, ölümün arka planında anlam kazanır, kıymete biner. Her şeyin başlangıcı sonuyla ilgilidir. Son olmasaydı başlangıcın da anlamı kalmazdı. Hayat sonsuz olsaydı onu önemsemezdik, anlamsız gelirdi bize. Çok komik, belki de kötülüklerin en büyüğü sandığımız ölüm hayata değer katan tek şeydir.”
Selamünaleyküm
Azeri Edebiyatının en sevilen kitaplarından biri olan “Raylara Yatan Adam” ile geldim bugün.
336 sayfadan oluşan bu romanı bir solukta keyifle okurken yer yer hüzünlendim de açıkçası.
Yaşamlarına son vermek için raylara yatan Ted ve Faruk’un oraya gelene kadar yaşadıklarını okuyup hüzünlenmemek çok da elde değildi zaten.
Savaşın insana verdiği zararları fiziksel, psikolojik, toplumsal anlamda öyle güzel irdelemiş ki yazar; okurken altını çizdiğim düşündüğüm çok yer oldu diyebilirim.
Ted ve Faruk’un hem kendileriyle hem de geçmişleriyle yüzleşmelerini okumak çok kıymetliydi, yazardan okuduğum ilk kitaptı ama son olmayacağını söyleyebilirim.
“Eğer birinin hafızasında değilsek, aslında var mıyız?”
Bulgarca isminin tam karşılığı “Barınak” anlamına gelen “Zaman Sığınağı” ile geldim bugün dostlar.
Yazarla henüz tanışmam hasebiyle üslubuna dair hiçbir bilgim olmadan ön okuma yapmadan aldım elime kitabı ve itiraf etmeliyim ki yer yer zorlandım.
Romanda iki ana karakter var: yazarla aynı adı taşıyan bir kahraman ve bu kahramanın kaleminden çıkan geçmişle kafayı bozmuş kendini geçmişte unutmuş Gaustin.
Bu iki ana karakterimiz kitabın başlarında bir “Geçmiş Kliniği” kuruyorlar. Hafızası yitip giden insanlara geçmişte mutlu hatırladıkları o güzel günleri zaman sığınaklarını hediye ediyorlar. Çok tatlı değil mi? Bu kadarla kalsa evet öyle. Ama kalmıyor.
Zaman Sığınakları nihayetinde tüm Avrupa’nın bir “favori geçmiş” çılgınlığına kapılmasıyla işler çığırından çıkıyor.
Eğer ülkelerin yakın tarihine meraklıysanız tarih okumaları hoşunuza gidiyorsa tadından yenmez. Ben şahsen pek sevmediğim için yakın tarihi bu kısımlarda sıkıldım.
Zaman, yaşlılık, geçmiş, bireysel ve toplumsal hafıza konularında derin derin düşüneceğiniz bir kitap.
Akıcı bir roman değil kesinlikle ama ilginç bir şekilde kendisini okutuyor sıkılsam da elimden bırakmak istemedim yazarın kafasını sevdim galiba diğer kitaplarına da şans vermeyi düşünüyorum.
Asosyal bir insanın sessiz çığlıklarıEdebiyat
Kült eserlerden biri olduğu için okumayı düşünüp sürekli ertelediğim Dostoyevski eseri. Kitap iki bölümden oluşuyor birinci bölümde yazar çoğunlukla kendi iç dünyasını, çelişkilerini, kendi ruhuna duyduğu nefreti, kendi varoluşundan emin olamayış sancılarını okuyucuda iç sıkıntısı yaratacak derecede uzun uzun anlatıyor. İkinci bölümde ise olay olduğu için kitap daha hızlı akıyor diyebiliriz, yazar nihayet monologdan diyaloğa geçiş yapıyor. Herkesin kendinden bir şeyler bulabileceğine inandığım bir eser. Naçizane tavsiyem kitabı okumadan önce Zeki Demirkubuz un Yeraltı filmini izlemeniz. Engin Günaydın’ın muhteşem oyunculuğuyla yeraltı adamını somut olarak görmüş olursunuz. Bu da kitabı okumanızı kolaylaştırır, en azından ben de öyle oldu. Düşünenlere keyifli okumalar dilerim.
Pera Palas’ta Bir Gece Yarısı adlı diziden bu kitaba gelenlerdenim ben de. Daha önce hiç Agatha okumamıştım. Ahmet Ümit külliyatını bitirdiğim halde Agatha nın kitapları sanırım biraz daha ince olduğu için -ne alakaysa- ön yargım vardı. Beni polisiye anlamda tatmin etmeyecek gibi düşünürdüm , çerezlik gelirdi. Düşündüklerimde haklı çıkmakla birlikte Poirot’un keskin kıvrak zekasına hayran olduğumu söylemeden geçemeyeceğim. Bir komiser Nevzat’ta bu yok mesela. Yine de daha etkileyici bir sonla bitmesini beklerdim bu kitabın. Yavan ve yarım kaldı bence. Neyse bir kitaptan dolayı yazara küsmeyip -ne haddimize- diğer eserleriyle yola devam edeceğiz. Öneri yazarsanız çok sevinirim…
Reklam