cihan hoşoğlu
@cihanhosoglu
dersim
66 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
valla iyi pr'ını yapmışlar! bildungsromanı değil, toplumcu gerçekçi roman değil, politikliği çok subjektif, dönemin hayatının olağan akışına uymayan olaylarla tıkıştırılmış zorlama toksik maskülen bom bok bir aşk hikayesi. ki aşk hikayesi olarak okunması da tavsiye değildir.
politik olmaya çalışmış bir metin, 61 darbesinin öncesinde politik bir çevrede yaşanan ama daha çok 'aşk' ilişkisine yer ayırmış bir roman. ki sayfalarca politik çözümlemelerle dolu. osmanlı aydınından, günümüz aydınına kadar, burjuva tespitlerinden, küçük burjuva yaşamlarının anlatımına kadar kasım kasım analiz dolu ama hepsi çok subjektif ve çürümüş tespitler. misal orhan kemal hanımın çiftliği üçlemesi de bile ki olay taşrada geçer herkes köylüdür aydın çevreler ve üniversite öğrencileri yoktur amma çok çok çok daha politiktir ve hala tespitleri sağlam durmaktadır.
dönemin eylemlerini anlatmış bazı, yerlerde çok garibime gitti. 'istiklal marşıyla' başlayan, 'hürriyet, atatürk' sloganlarıyla devam eden arada 'osman paşa marşını' okuyup 'türk gençliğine hitabeyle' coşan polisin kurşunlarına karşı taş atan üniversite gençliği. eğer bu doğruysa hiç beğenmediğimiz yerde ki sol kendini iyi geliştirmiş valla. resmen kanzi kuşatmasından kurtulmuştur.
ilk defa okudum kendilerini, başarılı bir dili var. edebi olarak tatmin etti. ama romanın ana öyküsünün etrafında şekillenen yan karakterlerin öykülerini daha bi merak ederek okudum. klişelerle devam eden bir ana aks izledi.
yazarımız yaşadığı ülkede peru oluyor 90larda yaşanan aydınlık yol hareketinin iç savaşın ötesine geçemeyen devrim çabasını anlatmaya çalışıyor. gariptir adı geçmeyen ülkenin devrimcileri de yok, sadece şiddet eylemleri örgütleyen paralı askerleri var. iki tarafında kötü olduğu bir savaş. tam bir kabus yani.
başkalarından dinlediği anıları derlenmiş ama kendi bakışının büküp eğdiği roman ilerledikçe çoğu konuda tekrarlara düşüyor, düştükçe de tatsızlaşıyor. bi de bakışı iyi değil. bana kolonyalist bi akıl var gibi geldi.
hawar komşular hawar. hatta heyhat, sen nelere kadirsin türkiye edebiyatının yeraltı kraliçası suat derviş.
ankara mahpusu kitabıyla tanımıştım suat derviş'i dilinin gerçekçiliği beni şaşırtmıştı, beklemediğim yerden gol yemiş ve beğenmiştim ama fosforlu cevriye bambaşka bir yerden ağzınıza ağzınıza vuruyor insanın .
kitap da bir gece kaçıp saklanma ihtiyacının hasılı klasik aşk hikayesini başlatıyor. esas kızla esas oğlan sandalda sabahliyorlar. politik olduğunu örtük olarak anlattığı (sansür var o zamanlar 40lı yılların son dönemi en kötüsü solcu birini insan gibi anlatmak) idam mahkumu adamın masumluğunun etkisi (klasik erkekliği aşmış birisi ondan sebep masum) cevriye'de bilmediği bir etki yaratarak esas oğlanın peşinden sürüklüyor, (cevriye sokaklarda büyümüş her türden bok insanla karşılaşmış bir seks işçisi, insanın özellikle de erkeklerin kötü tüm yüzleriyle karşılaşmış) uzun uzadıya zaman geçirip cevriye'nin her şeyini anlattığı herifin adını dahi öğrenemeden hikaye bitiyor ama kendi dünyasını da bize fullhd gösteriyor ama ne gösterme.
barba'dan sümbül dudu ya, arap cemile'den top melehat'a, zombi recep'den çatlak marika'ya, sele şevki'den daktilo emine'ye neler neler diyorsun. sokak sayfalardan taşıp odana siniyor. vay canına yandığımın suat'ı ne karakter yaratmış hepsi birbirine muhtaç toksik lümpen-proleterler.
okuyun derim, seversiniz.
su gibiydi dili, okunuyor. iyi miydi derseniz değildi ama kötü de değildi. bol zamanı olan için olabilir okuyun derim ama daha önemli şeyleri okuyacam diyene de oku demem. :)
ayfer hanımın okuduğum ve muhtemel okuyacağım son kitabı.
seriyi tersten okumuştum, bilmeyerek tabi ki. diğer iki kitap feminem bir kadın yazarın eseri olma çabasıyla yazılmıştı ama bu eser maskülenliği aşmış yer yer mizojinist olmuş. son bölümde ki selda karakteri kurtarmaz bence.
yazar yetenekli olduğun kadar çalışkan birisi ve sadece okuyucuyu ayartmaya çalışan bir çaba içinde. eser beğenilme kaygısını taşıyan yazarın okuyucuyu ekrana kitleyen macera filmi kurgusundan sıyrılıp da sadeleşemiyor. ısrarlı bir matematik var ve bunun sezinlenimi bende hoş bir etki yaratmadı.
annesinin yazgısal aşufteliğine mi yanayım babasının trajik kaza sonrası hayata küsmesine mi yanayım. çelişki bu kadar mı kör göze parmak olur yahu. ayrıca geçkin aşıkların felsefe yapma çabası gereksiz ve yorucuydu. ilginç bir şekilde alakasız yerlerde politik bir gönderme olmayacsk karakterlere politik bir geçmiş ekleme çabası bende bilirim halleri vardı ki çok irite etti beni.
özcesi çabanız eseri boğup boğup duvara atmış bu kadın sizin karakteriniz değil mi? başka yazarların karakteri mi ki böyle hunharca kurguya boğup edebiyatın akışını kesmişsiniz.
