Adı eşkali meçhule karışmış polenlerin
rüzgarlarıma bel bağlamış hüzün
dolu tetiğini çoktan çektim...
Şimdi Ali de biliyor,
Ayşe de kimin için ağladığımı!
Denize kıyısı olmayan herhangi bir kentin
çiçek satan kadınlarının aç kaldığı muhitlerden
deniz kokusu tadında azalan umutlarımızı
mektuplaşmış, öylece uçsuz bucaksız gitmişiz
birbirimizden, mutluluğun esamesi bile
olmayan kadim yalnızlıklara