Boğazım düğümlendi, yutkunamadım.
Kırıldım hep, kırgınlık seviyem arttıkça bunu dile getirme isteğim de ters oranda azaldı artık. Sanırım ömrümün sonuna dek bir yanım hep yalnız kalacak.
Neden dinliyormuş gibi yapıp aslında konuşma sırasının kendinize geçmesini sabırsızlıkla bekliyorsunuz? Bazı insanlar yerine duvarlarla konuşmak daha mantıklı.
