'Hoşçakal dostum, hoşçakal. Aşkım, kalbimdesin. Ayrılmamız da bir kader. Çok geçmeden bir araya gelecek olmamız da. Hoşçakal, el sıkışmaya gücüm yok. Üzülmek, kaş çatmak yok. Şu anda ölmek yeni bir şey değil. Çünkü yaşamak da yeni değil.'
“- Görüyorum ki zeki birisin.
- Yani, bu iyi bir şey mi? Cahil olup başkasının kalbinin sana rehberlik etmesi daha iyi değil mi?
- Bilgeliğin arttığı yerde keder de artar ve bilgisini arttıran derdini de arttırır.”
Andrei Rublev (1966)