Celal Gür
@cllgr
kes dimirin ji bo kesan
lê kes namire di şûna kesî de
Reklam
Anlamamak ne kadar çirkindir! Pis kokuludur, nefretin bizzat kendisidir.
Yaşamak hiçbir "için"e sahip olmamaktır; hiçbir şeye gönül bağlamamaktır, hiçbir yükümlülük altına girmemektir bunlar korkunç dertlerdir.
Papağan bir çocuk, bir sevgili gibidir. Çocuk ve sevgili birbirine çok benzer, papağan da her ikisine birden... Kafeste ya da beşikte onları yalnız bıraktığında, gidiyormuş gibi yaptığında veya zorunlu olarak bir müddet onlardan uzaklaştığında kafesten/beşikten göğe hemen feryatlar, iniltiler, öfkeler, heyecanlar, sövgüler ve suçlamalar yükselir. Ne zaman bir kafesin nve bir sevgilinin yanında veya bir çocuğun beşiğinin önünde sessiz dursanız veya uzaktan bir şeyler söyleseniz, sözlerinizden bu lutlar oluşur ve kelimeler yağmur gibi hızlı, aralıksız, korku ve ümitle başınıza, yüzünüze yağmaya başlar. Papağan yorulma dan okur, inler ve aman vermeden konuşur...
Reklam