ysemin
@crowss
46 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Konu seçimi aşırı özgün ve sıra dışı olsa da yazarın kaleminin bu sıra dışı konu için çok sönük olduğunu düşünüyorum açıkçası. Kitabın sonu da çok askıda kaldı. Çok akıcı bir kitaptı ama böylesine marjinal bir konuya sahip kitabın daha ağır bir kalemle yazılmasını isterdim. Karakterler çok sempatikti ama haklarında çok az bilgi sahibi oldum. Ayrıca Knox karakterinin yaptığı birçok davranıştan da rahatsızlık duydum. Apaçık kızı fiziksel olarak taciz etti ve buna aşk dedi çok rahatsız ediciydi tabii bir yandan kitapta verilmek istenen mesajlar o kadar hoştu ki! Dediğim gibi keşke daha ağır bir kalemle yazılmış olsaydı çok daha etkileyici olurdu benim için.
Reklam
Hiçbir şekilde klişe bir başlangıç ile başlamak istemiyorum ama bazen gerçekten insan ne diyeceğini, kelimelerini hangi satıra koyacağını bilemiyor. Bu kitap ile on dört yaşımda iken tanışmıştım henüz çok daha körpe çok daha incinmeye müsait olduğum zamanlardı. Şimdi on yedi yaşımdayım ve bu kitabı üçüncü kez bitirdim. Henüz daha on dört yaşındayken kitabın baş karakterinin içimde uyandırdığı bazı arzular, sevinçler vardı. O yaşımda karar verdim ki saçlarımın uçları mavi olacaktı, kuzey ışıkları benim için bambaşka bir evren, diyar olacaktı. On yedi yaşıma girmeme aylar kaldı ben başardım. Biricik G -burada kitabın baş karakterinden bahsediyorum.- birilerine ulaşmayı gerçekten başardı. Hayata sımsıkı tutunmama, yaşamak için sokakta üç beş kuruş para kazanma umudu ile trafikte arabaların maskarası olan kirli yüzlü masumlar için umut olduğuna inanmama sebebiyet verdi. Belki de alacak son beş nefesim kalsa da bir şeyler için çabalamaktan vazgeçmiyorsam bu kitabın içimde yaşatıyor olduğu duygu seli sayesindedir. Elinize pembe balyozunuzu alın ve her şeye inat kaldırın. Bu kitabın belli başlı bir konusu yok. Benim için; kurtarılmak için bir insan eline ihtiyaç duyan ancak kendinden başkasının yardım elinin onu kurtaramayacağını anlamak isteyen, anlaşılmadığı için yalnızlığına gömülmek zorunda hissedenler için önemli bir yere sahip olacağına inandığım bir kitap.
İlk defa bir tiyatro eseri okuduğumu söylemenin utancı içinde kitap ile ilgili düşüncelerime geçiyorum; SHAKESPEARE KELİMELERLE SÖZLERLE DANS EDİYOR, KELİMELERİ BU DENLİ USTALIKLA İŞLEMESİNİ ÇOK FENA HALDE İMRENDİM. Danimarka ve İngiltere gibi devletlere karşı bulunduğu sitemkâr cümleleri çok dikkatimi çekti, kitap boyunca bu iki devlete karşı ayrı bir tutumu vardı ve alttan alttan bu devletlere yapmış olduğu göndermeler çok hoşuma gitti. Karakterlere pek samimiyet besleyemedim, özellikle Hamlet'e... Ophelia'ya karşı tutunduğu iğrenç tutumlar hiç hoş değildi, aralarında bahsi geçen aşkında yazar pek üzerinde durmamıştı bu yönüyle olay örgüsünde eksikler hissettim ama dediğim gibi beni kitaba bağlayan şey yazarın kurmuş olduğu cümlelerin derinliğiydi. Tiyatro eserinde uzun uzun olay örgüsü beklemekte benim tiyatro eseri okumamış olma cehaletimden kaynaklanıyor zaten.
İçindeki kısa hikayeler, masallar yüzünden sıkılacağımı düşünerek hep okumayı ertelemiştim 5,6 sayfalık bir hikaye toplumsal konuları, kadın haklarını, köylü işçi sorunlarını, sistemi ne kadar iyi anlatabilirse o kadar iyi anlatmış güzel, Sabahattin Ali. Yemen sorununun ne olduğunu bilmiyordum mesela. Yaşadığı dönemde haksız hukuksuz yere tutuklanan insanlardan, hükümetin yaptıklarından çok büyük bir cesaret ile bahsetmiş. Bunları yazmış olması çok kez başına bela açmış ama kendisi asla yazdığı içeriklerden vazgeçmemiş, kendi doğrusu uğruna her şeyi yapabileceğinden bahsediyordu bir hikayesinde bu isteği de ona ölümü getirdi...
İçim paramparça
okuduğum bir inceleme yazısında Öğrenci Kız kitabının Dazai'nin en melankolik olmayan, hayata tutunma çabasını anlatıyor olduğu kitap diye bahsediliyordu. Baş kız karakterimiz her ergen gibi çelişkiler içinde sürünüyordu ama ergenlikten ayrı düşünceleride vardı bence. Zihninde düşündüğü ama gerçek hayatta asla söylemediği düşünceler yüzünden kendisine bencil olduğunu söylüyor, içinden insanların arkasından konuşuyor diye kendisine etmediği hakaretler kalmıyordu. Kendi yaptığı şeyleri o kadar çok sorguluyor ki! Okurken içimi parçalayan şeylerden biri bu oldu. Bir gün yeşil bir arazide hoplaya zıplaya gezebilme şevkini içinde bulabiliyorken bir gün annesinin parasının olmadığını bilmesine rağmen ondan ayakkabı istediği için kendisini bencillikle suçluyordu. Dazai'yi çok seviyorum çok fazla empati yapmış çok fazla içinde olduğu toplumdaki insanların haraketlerini düşünmüş aslına bakarsanız benim gözümde çok ince biri. En küçük resimleri bile kafasında büyük resim haline getirmesi onu yıpratan şey oldu kendi düşünceme göre.