insan,
kalbi bir kelimeye sığmadığında
hangi sessizliği seçer:
söylenmeyen bir dizeyi mi
yoksa söylenince eksilecek bir duyguyu mu?
ve insan
birini severken
onu incitmemek için susuyorsa,
bu suskunluk bir erdem midir
yoksa korkunun en zarif hâli mi?
cevap verme.
sadece içinde
hangi mısra ağırlaşıyorsa
onu dinle.
bugün kalbim erken uyandı
güneşten önce değil
ama tam zamanında
hiçbir yere geç kalmadan
düşüncelerim hafif
yük olmaktan çıktı
olması gereken yerde
olması gereken kadar
geçmiş usulca sustu
gelecek acele etmedi
şimdi tam ortasında duruyorum
ve burası iyi
gülmek için neden aramadım
hayat kendini hatırlattı
bir bardak çay kadar sıcak
bir pencere kadar açık
bugün içim rahat
yarın korkutmuyor
çünkü ilk defa
kendimle barış içindeyim
gün herkese iyi gelsin
yazının, kelimelerin ve sessiz düşüncelerin yolu bugün size daha aydınlık açılsın
kalbiniz hafif, zihniniz dingin, cümleleriniz size iyi gelsin
yazan herkesin günü huzurla, ilhamla ve içten bir tebessümle geçsin
günaydın
bugün kalbin biraz daha hafif olsun.
küçük şeyler yüzünü güldürsün,
içinden gelen sessiz bir umut sana eşlik etsin.
her şey mükemmel olmak zorunda değil,
iyi hissetmen yeterli.
kendine nazik ol. 🌿
annemin ninnilerinde uyku bir sığınaktı
rüzgâr incitmez, dünya susardı
gece, kalbimi örter
korkular baş ucunda beklemezdi
insan bazen sadece
o sessizliğe geri dönmek ister
öyle gamsız,
öyle derin