Deprem bölgesi Hatay’da insanlar beş gündür elektriksiz. Beş gün… Kulağa kısa gelen ama karanlıkta saatleri sayarak yaşayanlar için bitmeyen bir zaman. Bu karanlık bir teknik arıza değil; bu görmezden gelmenin, geciktirmenin, “sonra bakarız” demenin sonucu. Soğuk evlerde çocuklar titriyor, yaşlılar sessizce bekliyor, insanlar bir ışık yanacak mı diye umudunu tüketiyor. Burada mesele elektrik değil; mesele insan hayatının ne kadar kolay ertelenebildiği. Depremle yıkılamayan Hatay, ihmalle karartılıyor. Ve herkes sustukça bu karanlık biraz daha normalleştiriliyor. Buna alışmayacağız. Çünkü alışmak, bu ayıbı kabul etmektir