Hazal
@cynerith
buyilneokuyoruz kitap kulübü kurucusu. | Shield-maiden of Rohan | Constant Reader | SFF Geek
82 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·144 syf.·
2026 21. kitabı
#okudumbitti
Bazı kitaplar vardır, bittiğinde kapağını kapatıp öylece uzaklara dalarsınız... Kahve Soğumadan Önce tam olarak o hissi bıraktı bende.
Tokyo’nun ara sokaklarında, zamanın sanki farklı aktığı küçücük bir kafe hayal edin. Orada bir sandalye var ki; size geçmişe gitme şansı sunuyor. Ama kuralları o kadar naif ve bir o kadar sarsıcı ki... En önemlisi şu: Ne yaparsanız yapın bugünü değiştiremiyorsunuz ve kahveniz soğumadan geri dönmek zorundasınız.
Okurken kendime şunu sordum: Sonucu değiştiremeyeceğimi bilsem bile, sadece o "an"ı tekrar yaşamak ya da içimde kalan o tek cümleyi söylemek için o sandalyeye oturur muydun?
Kitap, büyük olaylardan ziyade kalbe dokunan o ince sızılara, pişmanlıklara ve aslında bizi biz yapan o küçük anlara odaklanıyor. Spoiler vermeden söyleyebileceğim tek şey; bitirdiğinizde elinizdeki kahveye ve sevdiklerinize çok daha başka bir gözle bakacaksınız.
İçinizi ısıtacak, sakin ama derin bir yolculuk arıyorsanız bu kitap tam size göre.
Mart Okumamız: Çöl Çiçeği
göz bebeğim, canım kulübüm 
buyilneokuyoruz'un Mart ayı okuması olan, güçlü kadınları tanımayı hedeflediğimiz bu ayda, hikâyesiyle birçok insanı derinden sarsan 
Waris Dirie'nin 
Çöl Çiçeği adlı kitabını okuduk. Yıllar önce filmini izlediğim bir kitap olan Çöl Çiçeği hakkında bir şeyler yazmak gerçekten zor. Çünkü bu kitap “okudum, bitti” diyebileceğin türden değil…
Bazı yerlerde durup devam etmek istemedim açıkçası. Çünkü anlatılan şeyler sadece zor bir çocukluk değil, insanın içini sıkıştıran, “bu gerçekten yaşandı mı ya” dedirten şeyler.
En çok da şu etkiledi beni: anlatım çok sade. Öyle edebi cümleler kurayım, duyguyu süsleyeyim derdi yok. Ne yaşadıysa olduğu gibi anlatıyor. Ama zaten tam da bu yüzden daha ağır geliyor. Okurken bir noktadan sonra hikâye gibi değil de biri karşında oturmuş anlatıyormuş gibi hissettiriyor.
Bir yandan da acayip bir güç var bu hikâyede. Her şeye rağmen hayatta kalmak, kaçmak, kendine bir yol açmak… ve sonra dönüp bunu anlatabilmek. Orası gerçekten saygı duyulacak bir şey.
Kitabı bitirdiğimde içimde garip bir ağırlık kaldı. Hani üzülmekten öte, biraz öfke gibi. Çünkü hâlâ dünyanın bir yerlerinde bunların yaşandığını bilmek insanı rahat bırakmıyor.
Kısacası, bu kitap kolay değil. Ama iyi ki okumuşum dediğim türden. Uzun süre de aklımdan çıkmayacak gibi.
buyilneokuyoruz'un Mart ayı okuması olan, güçlü kadınları tanımayı hedeflediğimiz bu ayda, hikâyesiyle birçok insanı derinden sarsan Waris Dirie'nin Çöl Çiçeği adlı kitabını okuduk. Yıllar önce filmini izlediğim bir kitap olan Çöl Çiçeği hakkında bir şeyler yazmak gerçekten zor. Çünkü bu kitap “okudum, bitti” diyebileceğin türden değil…
Bazı yerlerde durup devam etmek istemedim açıkçası. Çünkü anlatılan şeyler sadece zor bir çocukluk değil, insanın içini sıkıştıran, “bu gerçekten yaşandı mı ya” dedirten şeyler.
En çok da şu etkiledi beni: anlatım çok sade. Öyle edebi cümleler kurayım, duyguyu süsleyeyim derdi yok. Ne yaşadıysa olduğu gibi anlatıyor. Ama zaten tam da bu yüzden daha ağır geliyor. Okurken bir noktadan sonra hikâye gibi değil de biri karşında oturmuş anlatıyormuş gibi hissettiriyor.
Bir yandan da acayip bir güç var bu hikâyede. Her şeye rağmen hayatta kalmak, kaçmak, kendine bir yol açmak… ve sonra dönüp bunu anlatabilmek. Orası gerçekten saygı duyulacak bir şey.
Kitabı bitirdiğimde içimde garip bir ağırlık kaldı. Hani üzülmekten öte, biraz öfke gibi. Çünkü hâlâ dünyanın bir yerlerinde bunların yaşandığını bilmek insanı rahat bırakmıyor.
Kısacası, bu kitap kolay değil. Ama iyi ki okumuşum dediğim türden. Uzun süre de aklımdan çıkmayacak gibi.