Ah, bir insanın yüreğinde ne çok anı birikir! Kimse bilmez bunu, herkes saklar, ama bir gün gelir, o kadar birikir ki, taşar, dağılır, o zaman dil de, göz de bu duygularla dolup taşar.
Yapacak hiçbir iş yoktu, hiçbir ses duyulmuyor, hiçbir şey görülmüyordu; her yer kesintisiz bir hiçlikle, tümden mekânsız ve zamansız bir boşlukla kuşatılmıştı. Odada volta atarken düşüncelerin de seninle birlikte volta atıyor, hiç durmadan volta atıyordu.