Düşümde savaşıyormuşuz ,dedi adam beklenmedik biçimde ,ne için savaştığımızı biliyoruz sanıyorduk hepimiz.Meğer aldatılmışız.Garip bi Mevlüt vardı ,şehit düştü.Kimse beklemezdi ondan öyle bir yiğitliği.Biliyor musun ,korkaklık da bulaşıcıdr ,yiğitlik de.Hepimiz yiğitleşmiştik.Ölüm vız geliyordu herkese.Ama savaş içinde oluyor bu tabii.Çünkü ölmeyi düşünmüyosun ,çünkü kolayca ölünüyor.Ölmek barış zamanında zor oluyor.Çünkü ölmeyi düşünmeye başlıyorsun o zaman ,bir de elde etmek istediğin şeyler söz konusu.Savaşırken bir şey elde edeceğine inanıyorsun ölmekle ,barış zamanındaysa bu yok işte.O zaman savaşta ölmek kolay oluyor ,barıştaysa zor.Ölümü göze almakla elde etmek istediğimiz bir şey vardı bizim de ,savaşırken...savaştan sonra baktık ki onlar için savaşmamışız.Düpedüz aldatılmışız.İşte insanın zoruna giden bu oluyor.