“Sevgili çocuk, demir yürekli kadınım!
Korkular, acılar ve zulüm bir gün yenilecektir…
İnsanoğlunun yıkılmaz inancı ezecektir vahşeti.
Mutlaka ezecektir…
İnsanları taş duvarlar, demir parmaklıklar arasında terbiye etmeyi,
onların düşüncelerini önlemeyi düşünen anlayış yıkılacaktır.
Taş duvarlar, kelepçeler, zincirler, demir kapılar yok olacaktır…
Sevgili…
Bahar, bütün kuşları, çayırları ve çiçekleriyle geldi…
Bahar biziz sevgili; biziz baharı yaşatan.
Bahar, yeni baharlara varacaktır içimizde…
Ağaç, kuş, çiçek bizimle güzeldir sevgili.
Çünkü ona can veren biziz.
Otuz sekiz yaşım, ranzam ve taş duvarım…
Parmaklığım…
Kelepçem…
Kırlangıç kuşları ve
oğlum, karım ve anam…
Hepiniz…
Merhaba!”
5 Nisan 1974
— Yılmaz Güney