Arkadaşımla her kitap gördüğümüz de ilk yaptığımız şey kitabı sanki bir gelenekmiş gibi rastgele açtığımız bir sayfa da gözümüze çarpan ilk cümlenin aslında bizi anlatan ya da bir işaret olan bir
Kitabı okurken bir gün ben de böyle sevilir, böyle özlenir miyim, derdim hep. Öyle içten cümleleri vardı ki... İnsanın büyüsüne kapılıp gıpta etmemesi imkansız. Sevdiğine sevdiğini, dertlerini, özlemini, sitemini, dualarını aktarışı, bunu yaparken kendine özgü kullandığı imgeleri...
İncelemeden ziyâde sadece bir yorum.Edebiyat
Puan vermedi·208 syf.·
2020 118. kitabı
Emeği, kağıtları, geçirilen vakti düşündüğüm zaman ortalama verilecek bir puan hesaplayamadım.
Ne zaman ismini veyahut kapağını beğendiğin kitapları almaktan vazgeçeceksin Vildan... (Bir iç
Sabah ezanları okunuyordu evinizin karşısındaki parka vardığımda. Şiir bitmiş, ben yorulmamıştım. Mutlu ve mahcuptum. Gençtim ve yürekliydim. Sokaklar ve şehir karanlıkken, gönlümün bütün ışıkları yanıyordu. Tıpkı bir ateşi sönmesin diye bekler gibi seni bekliyor, sana doğru yürüyor, sana kokulardan, nergis kokusunu seçiyordum. Hatırlamıştım, bugün ilk cemre düşecekti. Senin bir adında cemre olmuştu. Adın çoktu, adını kendime saklıyor, adını duama koyuyordum.
Derviş öykücü, asri zamanlar münzevisi İbrahim ÇolakEdebiyat
Bazı kitaplar vardır, onları okuduğunuz zaman madden veya mânen bir birikiminiz olmaz ama kalbinizde bir yere dokunur. Merhamet diye bir güzelliği hatırlatır, bir dağ esintisi, bir çiçek kokusu gelir sanki öteden. İşte öyle bir kitap Dağlım...
Edebiyat dünyasına farklı bir bakış açısı getirmiş yazar İbrahim Çolak.
Samimi üslubuyla gönüllere taht kuran, yıllar geçse de unutulmayacak, okunulası bir kitap.
Yüreğe dokunan her bir satırıyla okunmaya hatta her satırının altı çizilmeye ve bir yerlere yazılmayı çoktan hak eden bir eser.
Şöyle başlıyor kitap;
“Şu uzun ömrümün en güzel ah’ına, Dağlıma…”
7/10
2019 20. kitabı
Bir Ah! cekerek bitirmek kitabı...
O kadar naif ve güzel duygularla yazılmış ki kitap,bitirmek istemiyor insan
Ve son paragraf şöyle bitiyor:
Oturduğum çay ocağı,dünyanın öbür ucu kadar ıssız ve karanlık.Gerçek şu ki bir de " Altın Hızma" çalıyor usulcacık.İçimi parçalayan bi acı olmasa,senin gerçek olduguna inanmayacağım.Elimde tuttuğum çay bardağı soğumuş,gözyaşlarım sıcak.Yüreğimin acıya dayanıklı olduğunu sanırdım.Saçlarıma dolan rüzgâr,yollarıma düşen uçurum,gönlüme vuran aşk.Ve ahh... Trabzon otogarı...