Bu çocuklar gençtir, cahildir diye, söylediklerine hiç kulak asmadık. Halbuki cahil olan bizdik. İnsan ne yaşadıysa gençliğinde yaşıyor. Gençken daha verimli düşünüyor, daha adaletli oluyor. Sonradan her şeye alışıyoruz; haksızlığa, hukuksuzluğa...
Dostoyevski dostlardan başkasına anlatılamayacak şeyler vardır, diye yazıyor; hatta bazıları dostlara bile anlatılmamalı; bunların arasında bir de insanın kendisine bile anlatmaması gereken şeyler var! '