Bir yaprağın ince kovuğuna sığınmış, yaprak kımıldadığında güneş ışığından ötürü gözlerini kırpıştıran, kuru bir dalın çıtırtısından ürken bir kuş gibiydi. Açıktaydı, devasa ağaçlarla, kayıtsız bir dünyanın kocaman bulutlarıyla kuşatılmıştı, açıktaydı, eziyet çekmişti; neden acı çeksindi ama? Neden?
Yine de güneş ısıtmaya devam ediyordu. Yine de üstesinden gelebiliyordu insan zor şeylerin. Yine de hayat, günleri birbirine bağlamanın bir yolunu buluyordu.