Hilal
@dandelionte
43 okur puanı
Nisan 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Özlemişim böyle akıp giden sade dille yazılan romanları, kısa da olunca tabii bir çırpıda bitti. Kitap genel anlamıyla doğup büyüdüğü Şark kültürü ve imrenip içine dahil olmak istediği Garp kültürü arasında bir karmaşa yaşayan ana karakterimiz Neriman hakkında. Batı'nın yalancı rüyası Neriman'ın gözünü öyle büyülemiş ki kıt kanaat geçimlerini sağlayan babasının yaşadığı ızdırabı bir hiç sayıyor, 7 yıldır onu sevip sakınan Şinasi'nin gözünün içine baka baka yalanlar söyleyip kandırıyor. Yani okurken çokça sinirlenmedim değil ama aslında bu kitap yıllar önce yazılmasına rağmen günümüz insanlarını da pekala yansıtıyor bence. Neriman kadar olmasa da Batı'daki her şeye özenip olur olmadık yerde kendimizi küçük düşürmeye bayılan insanlarımız var maalesef ki. Eksiklerimizi bulup bunları geliştirmeye çalışmaktan bahsetmiyorum elbette, o çok ayrı ve gerekli olan bir şey. Fakat Neriman'ın yaptığı gibi Garp'ın etkisi altındaki insanların yürüyüşünden nefes alışına kadar gereksiz bir hayranlık içine girip bunları taklit etmeye çalışmak bizi kendimize has samimi benliğimizden koparır, kimliksiz kalmamıza neden olur. Ve bu taklit işini yapan insanları da yermek için söylemiyorum bunları. Çünkü ben, sen, hepimiz bu özentilik ve taklit hatasına düştük, düşüyoruz. O yüzden bu tür romanlar bazı şeyleri tekrar fark edip hatırlamak için güzel oluyor bence. Benzer hissiyatı yaşamak isteyen herkese de öneririm.
Her yerde, herkeste, her vitrinde sürekli olarak gördüğüm bir kitaptı. O kadar güzel yorumlar duymama rağmen bir türlü alıp okuyamadığım -nedenini ben de bilmiyorum- bir kitaptı. En fazla ne olabilir ki dedim, şişirilmiştir, abartılmıştır diye düşündüm. Ve bu sabah elime geçince de bir okuma arzusu doğdu ve başladım. İlk sayfalarında neler oluyor derken, kitabın asıl olayların anlatıldığı -eski satranç ustasının yaşadıkları- bölümlerde öyle derinden etkilendim ki adamın bir hiçlik içinde çıldırmamak için bulduğu yöntemlere hayran kaldım. Sorguya giderken bir kitap buluşundan sonra direk kitaba başlamaması, bunun nedeni olarak da alabildiğine zamanı olduğu için ön zevk çıkarmak istediği, hayal etmek istediğini okuyunca çaresizliğini o noktada tam anlamıyla kavradım diyebilirim. Zira dört aydır bir hiçlik içinde olan karakter, karşısına belki 10000 kez okuyarak zaman geçireceği bir kitap çıktığında hemen açıp okumaya başlamıyor bile. Şu ruh haline, şu çaresizliğe bakar mısınız? Daha sonra ünlü satranç ustalarının satranç partilerini beyninde canlandırıp oynadıktan sonra yeniden bir boşluğa düşüyor, çünkü yine yapacak bir şeyi kalmıyor. Bundan sonra ise beynini resmen iki kişiye, iki ayrı beyne ayırmaya çalışıp kendi kendine (siyah ben ve beyaz ben) olarak rekabet ediyor. Gerçekten bu psikolojik buhran beni çok derinden etkiledi. Bir kitaptan ne kadar zevk alsam da 10 puan veremezdim, 9'da kalırdı. Ama bu kitap için on bin puan üst limiti de olsa onu yine veririm. Herkesin mutlaka -psikolojiye özellikle meraklıysa- okuması gereken bir kitap.
Belki birçokları -özellikle tarihi veya tarihsel kurgu kitaplarından hoşlanmayanlar- için bu kitaba başlamak oldukça zor olabilir. Şahsen ben de tarihi kitaplara çok zor başlayıp çok da zor bitiren
Rus Edebiyatı'na yeni yeni başlamış olan benim için, Tolstoy'un "İnsan Neyle Yaşar" kitabını deneyimlemek gayet güzeldi. Kitap bölüm bölüm kısa öykülerden oluşuyor. Öyküler de gayet etkileyici ve akıcıydı. Kitabı bitirdiğinizde "İnsan Neyle Yaşar?" sorusunun cevabını net bir şekilde alıyorsunuz. "İnsan sevgiyle yaşıyor be!" deyip belli bir süre için üzerinizde etkisini bırakıyor. Zaten kitaba gerek insan gerek Tanrı sevgisinin önemini belirten Yuhanna'dan alıntılarla başlıyorsunuz. Bunlar da gayet hoşuma gitti. Kitabın bana bir şeyler kattığını hissetmişsem kitabı her halükarda beğendiğimi anlıyorum. Bu kitapta da o katkıyı hissettim ve beğendiğimi rahatlıkla söyleyebilirim.
