Bir olgunluk seviyesi var.
O seviyeye ulaşınca kimseyle uğraşasın
gelmiyor. Kendini yetiştirememiş, sinsi,
iki yüzlü insanlardan uzaklaşıyorsun.Seni
hasta edecek insanlarla birlikte olmaktan
vazgeçiyorsun.
O seviyeye ulaşınca kendine değer vermeyi öğreniyorsun.
“Bir şeyler hissediyormuşum gibi yapıyorum, konuşuyor, gülüyor, hayret ediyor gibi yapıyorum. Yaşıyor gibi duruyorum ama aslında yaşamıyorum. Etrafımda boşluk var ve bedenim bu boşluğun dibine çöküyor.” s.91