İlk kez geçmişi ustalıkla sakladığımı fark ettim; tüm bu acı dolu anıları zihnimin en ücra köşesine itmiş, kapıyı kilitlemiş, anahtarı da fırlatıp atmıştım. Ama şimdi o kapı ardına kadar açılmıştı... ve her şey burada, dikkatimi çekmek için âdeta sıraya girmişti.
o kadar güzeldi ki... birkaç aydır hayat yoğunluğunun da etkisiyle slumptaydım ve bu kitap beni çıkardı. sadece yolda 10ar sayfa okuya okuya tekrar okumaya döndüm. zaten olay örgüsü ve dili akıp gidiyor. içim sıcacık oldu. ve sonu gerçekten mükemmeldi, bağ kurduğum o karakterlerin mutluluğunu hisettim