Hayatımızda kendimizi hiçbir zaman başkasının gözünden görmedik. Başkasının bize bakarken takındığı yüz ifadesi, ses tonu gibi bilgilerle sadece bir tahminde bulunmaktan öteye gidemiyoruz. Tam aksine, çok fazla bilgi yüzünden gerçek gizli kalıyor. Gözümüzle her şeyi göremediğimiz bir hakikattir.
Şimdi geriye dönüp baktığında bedeni kendini tehlikeden korumak adına hayatta kalmak için gereksiz olan dış etkenleri bıçak misali kesip atmış gibiydi. O sıralarda hayatını en çok tehdit eden şeyin kendi duyguları olduğunu muhtemelen bedeni biliyor olmalıydı.
Ben kendi hayatımı sevebilmemin iki yolu olduğuna inanıyorum.
Birincisi, hayatımdan memnun olmadığım zaman onu değiştirmek için elimden gelenin en iyisini yaparım.
İkincisi ise kolay görünür ama birincisinden daha zordur. "Kendi hayatını olduğu gibi kabul ederek tatmin olmaktır."