Benim de haklı olduğum o kadar çok nokta vardı ki... İnsanlar ne yazık ki, olaylara benim penceremden bakamıyorlardı. İşte asıl onların anlamadıkları da buydu.
Yüzüm hep asık, geride durmayı yeğliyorum. Toplumdan kopmak, kendimle başbaşa kalmak benim "ülküm" ün en önemli parçası, yapmam gereken bu. İnsanlara yardım etmek istiyorum, fakat yardım edebileceğim kimseyi göremiyorum. Çünkü insanlar bütün iyi duygularını, güzelliklerini yitirmiş haldeler. Hiçbirisi mertçe yanıma yaklaşmıyor, neden bu girişimi benden bekliyorlar? Bunlar hep kendime soruyorum, fakat cevap alamıyorum.
Mantığa dayanan bir sonuç, saçma inançları kendiliğinden çürütür. Akıllıca bir düşünce de aynı duyguları doğurur. Düşünce, duygudan doğar, sonra insanda yerleşerek yeni bir duyguyu ortaya çıkarır.