İsterdim ki, her gidişin bir dönüşü olsun! Ardından buğulu gözlerle el sallayanların, yüzlerinde kocaman bir gülümsemeyle kollarını açtıklarını da görebilsin her insan!
İsterdim ki, söylenmemiş sözcüklerin, kurulmamış cümlelerin değil, sadece; söylenmişlerin, kurulmuşların pişmanlığını duyalım; “üzgünüm!” diyecek zamanımız olsun!
Yok muydu düşlerin?
Peki ya düşüşlerin?
Hep Zirveyi mi düşledin?
Yoksa düşlerinde miydi düşüşlerin?
Ne konuşmalarımızda bir tat,
Ne susmalarımızda bir hikmet.
Olur olmaz şeylerden, alınır, kırar olduk.
Zamana benzedik iyice, çekilmesi zor..