• Ölü kokuyordum,ceset kokuyordum.. Servet'in,Farid'in ve öldürdüğüm öbür adamın ölümleri üzerime sinmişti. Üç kişinin daha ruhunu taşıyordu bedenim,ayakta duramıyordum artık,bir an önce eve gidip uyumalıydım. Ruhuma bile yeterince yeri olmayan bu bedene,başka ruhların yerleşmesine izin veremezdim.

    Ya polisler işlerini iyi yapmıyordu,ya ben çok şanslıydım ya da varlığından haberimin olmadığı gizli bir örgüt cinayetlerimi örtbas ediyordu.
      Ya ben işini çok iyi ve titizlikle yapan biriydim ya da polisler çok acemiydi. Belki de protesto yapan insanları coplamaktan;dedektifçilik yapmaya ve cinayetlerimin izini sürmeye vakit bulamıyorlardı.

    Uzun zaman geçmesine rağmen herhangi bir habere çıkmadı yaptıklarım. Bu süre zarfında Stelya ile olan komşuluk ilişkilimiz ilerlemişti. Aslında iyi bir arabulucu olabilirdim eğer bu işin okulunu okumuş olsaydım. İnsan adı verilen bu yaratıklardan bu kadar nefret etmeme rağmen nasıl olur da bu kadar çabuk ilişki kurabiliyordum,bilmiyorum. Belki de biraz uğraşsam âşık bile olabilirdim bir kadına. Ama içimi boşaltan ben değildim. Bunların hiçbiri benim tercih etmemle olmamıştı. "Büyüyünce ne olacaksın?" sorusuna "Katil olacağım" yanıtını vermemiştim. Bütün diğer çocuklardan farklı olarak bu soruyu ben sormuştum,yanıtını da çevremdekiler verdi zamanla. Beni annemden ayırıp,yatılı okula veren dedem vermişti,annemin ölümüne sebep olan babam vermişti,yatılı okulda kaldığım zaman beni istismar eden öğretmenim vermişti,buna göz yuman toplum,devlet vermişti yanıtını.

    Ben,onların verdiği cevaptım,ben tek başıma ben olmamıştım,her biri insani olan bir tarafımı öldürmüştü ve işte şimdi tek suçlu benim.