Unutamadığınız bir kitap cümlesi var mı?
Yıllar önce okumuştum Bin Muhteşem Güneş'i. Ama daha yıllar geçse hafızamdan silinmez şu cümle. Bana göre evrenseldir:
Pusulanın hep kuzeyi gösteren ibresi gibi, bir erkeğin suçlayan parmağı da daima, mutlaka bir kadını gösterir. Her zaman. Bunu hiç unutma Meryem.
Bir kitap sizi alıp diğer kitapların üzerine çıkarmıyorsa o kitabın neresi iyidir. Nietzsche ağladığında
En son demiştin ben? Sana son yazışımdı dimi? Yine duramadım ama işte.. Senle eskisi gibi olamıyorum. Bunun canını acıttığını söylüyorsun ve ben sana inanamıyorum. Gitmeyi sen seçtin. Başkasına bana dediklerini demeyi. Ben artık eskisi olamam ki. Şimdi gitsen yine üzülücem ama asla eskisi gibi mahvolmicam bu sefer. Kendi tercihinin sonuçlarını yaşıyorsun işte. Yazdığın tek güzel cümle beni deli gibi mutlu ederdi. Şimdi satırlarca yazıyorsun eskisinin tam tersine ama bende tek mimik oynamıyor. Sen kendi tercihinin sonuçlarını yaşıyorsun. Benden eskisi olmamı isteme hakkın yok senin. Şimdi ister kal, ister git :))
Ağız tadıyla kitaplardan alıntılar okutmuyorsunuz. Duygularını burda paylaşmanın pek de bir anlamı yok, seni anlayacak bir arkadaşınla paylaşsan o zaman bi miktar rahatlarsın.
"Ana babasının rızasını alamayan kimse cennetin kokusunu duyamaz."
Bu yorum görüntülenemiyor
