Korku... Korku ve insan, korku ve insan talihi, insanın insana hücumu, o hiç yere düşmanlık. Fakat neyi aldatabilirdim, kime anlatabilirdim? İnsan neyi anlatabilir? İnsan insana, insanlara hangi derdini anlatabilir? Yıldızlar birbiriyle konuşabilir, insan insanla konuşamaz."
Üç tutku yönlendirdi hayatımı: Sevgi açlığı, bilgi arayışı ve başkalarının acılarına yönelik dayanılmaz bir merhamet. Aşk ve bilgi göklere yükseltti ama merhamet her seferinde çekip yere indirdi beni.
O zamanlar her şey daha yavaştı otobüs beklemek, mektup yazmak, saat gibi şeyler zaman alırdı ama sabır öğretirdi. Şimdi her şey “Şipşak” oldu. Hızlandıkça yavaşlamaya tahammül edemez hale geldik. Yemek bile “hazır”duygu bile “hazır”. Birini özlemeye vakit yok çünkü herkes ulaşılabilir. Ama kimseye varılamıyor. Herkesin cebinde dünya var ama kimsenin kalbinde yer yok.