Şu yaşama meselesi de ne kadar iç sıkıcı.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bu eksiklik duygusu, bende bir endişe yaratmış olamaz mı?
Onların bütünümü, tam olmaklığımı parçalamasına ağıt yakıp durmak yerine, belki de onlardan kendime bir tüm yaratmalıyım.
Acaba insanın içinden de şarkı söyleyebildiğini bilmiyor olabilir miydi?
“Yaşamak için fazlasıyla yaşlanmış gibiler, her şeyden bıkmışlar sanki…”