Daha önce hiç bir kitaptan bu kadar etkilenip ağlamamıştım. Kardeşinin hep yanında olacağını düşünüyordu.Ama o ansızın bırakıp gitmişti. Oyununu heyecanını sevgisini kahkasini giyemedigi pantolonu bırakarak... Kardeşinin hep yanında olacağını düşünüyordu.O yüzden vermemisti pantolonu. Bizde öyle değil miyiz sevdiklerimizin hep yanımızda olacagini düşünüp çoğu şeyi ertelemiyor muyuz..Ahhh be Alişan Kapaklıkaya hem çok iyi ders verdin hem de YAKTIN YUREGIMIZI...